Blog

“Μένουμε Σπίτι” Vol.11: “Μυγοφαές”, “Σου φυλάξαμε μια θέση”, “Τα μάτια”, “Εκκλησιάζουσες”& “Κοινός Παρονομαστής”

“Μένουμε Σπίτι” Vol.11: “Μυγοφαές”, “Σου φυλάξαμε μια θέση”, “Τα μάτια”, “Εκκλησιάζουσες”& “Κοινός Παρονομαστής”

Γράφει η Παναγιώτα Κοντοδήμα


Το Σαββατοκύριακο είναι προ των πυλών, επομένως αν έχετε εξαντλήσει ήδη όλες τις προηγούμενες επιλογές μέσα στην εβδομάδα, έχουμε μερικές ακόμη για εσάς, κατά κύριο λόγο από το Θέατρο του Νέου Κόσμου που καθημερινά προσφέρει, μέσα από το κανάλι του στο youtube, παραστάσεις από το αρχειακό του υλικό.

1. Τον Ιανουάριο του 2019, οι αγαπημένοι AbOvo επέστρεψαν με τη νέα τους θεατρική παράσταση, με τη διαφορά ωστόσο ότι δεν ήταν ένα δικό τους πρωτότυπο έργο όπως μας είχαν συνηθίσει, αλλά ένα ισπανικό έργο του Ζουάν Γιάγκο, βασισμένο στην ιδέα του θιάσου La Calórica, με ελληνικό τίτλο Μυγοφαές”. Η σκηνοθεσία έγινε από τα μέλη της ομάδας AbOvo και παρουσιάστηκε στην κεντρική σκηνή του Θεάτρου του Νέου Κόσμου.

Παίζουν: Γιώργος Αγγελόπουλος, Βάσω Καβαλιεράτου, Γιάννης Σαρακατσάνης και Σωσώ Χατζημανώλη.

 

2. Ακριβώς έναν χρόνο νωρίτερα, τον Ιανουάριο του 2018, η Μάρθα Φριντζήλα και η Ελένη Κοκκίδου παρουσίασαν στο Θέατρο του Νέου Κόσμου το έργο τους “Σου φυλάξαμε μια θέση”, σε σκηνοθεσία της πρώτης και ερμηνεία της δεύτερης. Επρόκειτο για μία περφόρμανς όπου το τραγούδι αντιμετωπίζεται ως θεατρικός λόγος.

Μουσικοί επί σκηνής: Παναγιώτης Τσεβάς και Κώστας Νικολόπουλος.

 

3. Ο Παντελής Δεντάκης, τον Ιανουάριο του 2019, σκηνοθέτησε την παράσταση “Τα μάτια” του Πάμπλο Μεσίες, στο Θέατρο του Νέου Κόσμου με τις Άννα Καλαϊτζίδου, Μαρία Μοσχούρη, Ελένη Ουζουνίδου και τον Αλέξανδρο Χρυσανθόπουλο.

Ένας τυφλός 25χρονος, η σύντροφός του, η μητέρα  της και μία άρτι αφιχθείσα οφθαλμίατρος που του υπόσχεται ότι μπορεί να τον βοηθήσει να ανακτήσει την όρασή του είναι οι ήρωες αυτής της παράστασης.

 

4. Το καλοκαίρι του 2012, το Θέατρο του Νέου Κόσμου παρουσίασε στην Επίδαυρο, αλλά και σε περιοδεία ανά την Ελλάδα, την παράσταση “Εκκλησιάζουσες”, την γνωστή αρχαιοελληνική κωμωδία του Αριστοφάνη, σε απόδοση Βασίλη Μαυρογεωργίου, σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου και μουσική Θάνου Μικρούτσικου.

Παίζουν: Δάφνη Λαμπρόγιαννη, Κώστας Κόκλας, Στράτος Χρήστου, Παντελής Δεντάκης, Νίκος Καρδώνης, Μαίρη Σαουσοπούλου, Γεωργία Γεωργόνη, Γιώργος Πυρπασόπουλος. Χορός: Μαίρη Σαουσοπούλου, Ντίνη Ρέντη, Πολυξένη Ακλίδη, Ειρήνη Γεωργαλάκη, Μαρία Γεωργιάδου, Γεωργία Γεωργόνη, Άνδρη Θεοδότου, Κατερίνα Μαούτσου, Σωτηρία Ρουβολή, Ειρήνη Φαναριώτη και Έλενα Χατζηαυξέντη.

 

5. Πριν την ταινία “Έτερος εγώ”, το 2014, ο Σωτήρης Τσαφούλιας είχε σκηνοθετήσει και γράψει το σενάριο μίας πολύ διαφορετικής ταινίας, με τίτλο “Κοινός Παρονομαστής και χώρο δράσης ένα επαρχιακό καφενείο. Για την ακρίβεια ήταν η πρώτη του ταινία και ως προς το σενάριο δεν πήρε και τις καλύτερες κριτικές. Αν, ωστόσο, θέλετε να έχετε ιδίαν άποψη, ο σκηνοθέτης της έχει φροντίσει να την διαθέσει ελεύθερα για παρακολούθηση μέσω του καναλιού του στο youtube.

Με τους: Αντώνη Αντωνίου, Βλαδίμηρο Κυριακίδη, Ρένο Χαραλαμπίδη, Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη και Μαρκέλλα Γιαννάτου.

 

Επειδή αναζωπυρώνεται η συζήτηση για το αν, τελικά, το να παρακολουθούμε διαδικτυακά βιντεοσκοπημένες παραστάσεις είναι θέατρο, με την έννοια της πραγματικής θεατρικής εμπειρίας, η απάντηση -νομίζω για όλους/όλες- είναι πως τίποτε δεν μπορεί να αντικαταστήσεις την εμπειρία της στιγμής που συμβαίνει κάτι στη σκηνή κι εσύ είσαι εκεί να το παρακολουθήσεις, αλλά και να το βιώσεις με έναν τρόπο.

Το θέατρο είναι φτιαγμένο για τους παρόντες θεατές/τις παρούσες θεάτριες κάθε παράστασης, ωστόσο, το να υπάρχει το οπτικό αρχειακό υλικό μιας παράστασης, μόνο κακό δεν είναι. Για τους ανθρώπους που δούλεψαν σ’ αυτές, για όσους-ες δεν μπόρεσαν να τις παρακολουθήσουν, είτε λόγω χιλιομετρικής ή χρονικής απόστασης (ας σκεφτούμε μια παράσταση του Κουν, της Λαμπέτη, του Μινωτή, της Παξινού, του Χορν, αλλά ακόμη και παραστάσεις του Άμόρε” που οι περισσότεροι-ες δεν έχουμε προλάβει να δούμε επί σκηνής), αλλά ακόμη και για τους ανθρώπους που δεν μπορούν να βγουν από το σπίτι τους και να πάνε στο θέατρο. Δεν είναι μεν το ίδιο και δεν μπορεί να αντικαταστήσει το θέατρο που αγαπάμε, αλλά δεν είναι και η καταστροφή ή το τέλος του θεάτρου.

Για να είμαστε ειλικρινείς, πόσοι-ες θα πατήσουν να δουν και πράγματι, θα δουν μέχρι τέλους μια βιντεοσκοπημένη παράσταση, αν ποτέ μέχρι τώρα δεν έχουν ενδιαφερθεί να παρακολουθήσουν μία από κοντά; Όχι πάρα πολλοί και κυρίως, όσοι το κάνουν, πιθανώς να είναι κερδισμένοι θεατές για τα θέατρα, όταν με το καλό επαναλειτουργήσουν.

Εμείς που πηγαίναμε, έτσι κι αλλιώς, στο θέατρο, ακόμη κι αν βλέποντας μια βιντεοσκοπημένη παράσταση αποφασίσουμε ότι αυτή δεν μας αρέσει (λόγω ποιότητας βιντεοσκόπησης, γιατί δεν συνδεόμαστε με το έργο όπως εκ του σύνεγγυς κλπ), δεν θα αποτελέσει λόγο ώστε να πάψουμε να παρακολουθούμε θέατρο από ‘δω και πέρα.

Η συζήτηση που πρέπει να ανοίξει, σταθερά και σοβαρά, είναι κυρίως, για τις αμοιβές (καλλιτεχνών, τεχνικών και όχι μόνο) και τα πνευματικά δικαιώματα των εργαζόμενων του θεάτρου. Για το μετά, ξεκινώντας ίσως από τώρα. Αλλά, αυτό το ξέρουν καλύτερα οι άμεσα ενδιαφερόμενοι και εμπλεκόμενοι.